Od redakcji:

"Jeśli kto nie grzeszy mową, jest mężem doskonałym, zdolnym utrzymać w ryzach także całe ciało. Jeżeli przeto zakładamy koniom wędzidła do pysków, by nam były posłuszne, to kierujemy całym ich ciałem. Oto nawet okrętom, choć tak są potężne i tak silnymi wichrami miotane, niepozorny ster nadaje taki kierunek, jaki odpowiada woli sternika. Tak samo język, mimo że jest małym członkiem, ma powód do wielkich przechwałek. Oto mały ogień, a jak wielki las podpala. Tak i język jest ogniem, sferą nieprawości. Wszystkie bowiem gatunki zwierząt i ptaków, gadów i stworzeń morskich można ujarzmić i rzeczywiście ujarzmiła je natura ludzka. Języka natomiast nikt z ludzi nie potrafi okiełznać, to zło niestateczne, pełne zabójczego jadu. Przy jego pomocy wielbimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi, stworzonych na podobieństwo Boże. Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie może, bracia moi! Czyż z tej samej szczeliny źródła wytryska woda słodka i gorzka?" (Jk 3,2-11).
 
Kiedy czytam ten fragment listu św. Jakuba, to słowa apostoła wydają mi się nieco wyolbrzymione. Jednak gdy się dobrze zastanowić, widać, że dotykają one konkretnej sfery naszego życia, na którą nieraz nawet nie zwracamy uwagi (myśląc sobie: przecież to nic wielkiego, to tylko słowa), mimo że tak naprawdę dzieje się w niej wiele zła. Podpalamy "wielki las", a moglibyśmy tego uniknąć.
 
Dlatego cieszę się, że udało nam się przygotować na tegoroczny Wielki Post numer o grzechach języka. Niech jego lektura stanie się pomocą, by nasze słowa były jak słodka woda i jak błogosławieństwo dające życie.
 
Na nadchodzący czas świąt Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa składam wszystkim w imieniu całej redakcji najlepsze życzenia ożywienia wiary, nadziei i miłości, które rodzą się w paschalnym źródle Kościoła.
Z franciszkańskim pozdrowieniem „Pokój i dobro”
– o. Tomasz Duszyc OFMCap